Son günlerde kamuoyunun gündemini meşgul eden mutlak butlan tartışmalarını televizyon kanallarında izleyen her sağduyulu vatandaş gibi, insan ister istemez bir ikilemin içine sürükleniyor. Kim doğruyu söylüyor? Kim hukuku anlatıyor, kim siyaseti hukuk kılıfına sokuyor? Sorular çoğalıyor, cevaplar ise netleşmek yerine daha da bulanıklaşıyor.

Ekranlara çıkan isimlerin bir kısmı hukuki kavramları açıklamak yerine, karşıt görüşleri bastırmaya odaklanıyor. Bilgi vermesi gerekenler bağırıyor, izah etmesi gerekenler itham ediyor, soğukkanlı olması gerekenler ise adeta öfke yarışına giriyor. Bu tablo, yalnızca bir tartışma kültürü sorunu değil; aynı zamanda ülkenin geleceğine dair ciddi bir alarmdır.

Daha da düşündürücü olan ise, bu üslubu kullanan kişilerin önemli bir bölümünün ülke yönetimine talip olduklarını açıkça ifade etmeleridir. Hakareti siyaset, bağırmayı hitabet, öfkeyi kararlılık zanneden bir anlayışın, millete ne vaat edebileceği başlı başına bir soru işaretidir.

Oysa hukuk; sesin yüksekliğiyle değil, delilin gücüyle konuşur. Demokrasi; susturarak değil, dinleyerek güçlenir. Devlet ciddiyeti ise polemikle değil, vakar ile temsil edilir. Bugün “mutlak butlan” gibi teknik ve hayati bir konunun, reyting uğruna basitleştirilmesi ve çarpıtılması; toplumun adalet duygusuna zarar vermektedir.

Asıl tehlike, yanlış bilgi kadar yanlış üslubun normalleşmesidir. Çünkü üslup bozulduğunda, mesele yalnızca kelimeler olmaktan çıkar; zihniyet açığa çıkar. Ve o zihniyet, yarın karar verici koltuklara oturduğunda, bedelini bütün bir toplum öder.

Bu ülkenin daha fazla gürültüye değil, daha fazla akla ihtiyacı vardır. Daha fazla kutuplaşmaya değil, daha fazla hukuki netliğe ihtiyacı vardır. Ve en önemlisi, ülkeyi yönetmeye talip olanlardan, önce kendilerini yönetebilecek bir dil ve ahlak beklemek, milletin en doğal hakkıdır.

Gerçek, bağıranın değil; sabırla anlatanın yanında durur. Tarih de bunu defalarca ispatlamıştır.

Mehmet Mahmut Yıldız