Yeni bir devlet yapılanması 24 Haziran 2018 itibarıyla başladı. Başkanlık sistemi resmen başladı. Bakanlıklar, devlet kurumları, yetki alanları, işleyiş şekilleri her şey yeniden yapılamaya başladı. Peki, o zaman muhalefette yeni sekle göre yapılanması gerekmez mi? Zaten mevcut şekliyle de pek başarılı olduğu söylenemez. O zaman yeni bir muhalefet şekli gerekmez mi? Neredeyse hakarete varacak söylemlerle suçlayıcı itham edici şeklinin toplumumuzun çoğunluğu tarafından kabul görmediği aşikar. Her ne kadar bazılarının yerden göğe haklı sebeplerle olmasına rağmen toplumu ayrıştırdığını, tartışmaların sonucunda taraflar kendi fikirlerine daha çok inanarak ayrıldığını görmezden gelmek daha kötü değil mi? Halbuki bisiklete binmek gibi düştüğün yöne direksiyon çevirmek belki de düşmekten kurtaracak bizi. Örneğin; duble yollar, köprüler vs. yaparken ne kadar yolsuzluk yapıldığına takılmaktansa iktidarın elindeki imkanlar bizde olsa yaptıklarının 3-5 katını yaparız demek daha doğru olmaz mı? Zira bahsedilen yolsuzlukların yapılmayacağının garantisini veremiyorken, sadece söylemlerde yapmayacağız demek ne kadar inandırıcı. İktidar olunca yolsuzlukların önüne geçip toplumun önüne koymadan verilen sözlerin toplum tarafından itibar görmediği açık değil mi?

Bilimsel olarak da siyasi tarih incelendiğinde de açıkça görülür ki halka rağmen siyaset yapılmaz. Halkı (en azından çoğunluğunu ) doğru anlamak gerekir. Dayatmaya çalıştığınız siyasi argümanlar ne kadar doğru olursa olsun halkın gerçekliğine hitap etmiyorsa itibarda görmediğini anlamak çok mu zor. Üstelik kendi kurumlarımda uygulamadığınız eşitlik, demokrasi, adalet, liyakat vs. kavramlarını iktidar olunca halk için uygulanacağının sözleri komik değil mi? Parti üyeleri arasındaki ilişkileri yönetemezken vatandaşlar arasındaki ilişkileri nasıl yöneteceğiniz şüpheli değil mi? Sonuçta muhalefet iktidara alternatif olduğuna göre iktidar olunduğunda devlet yönetecek kadroyu açıkça görmek ister halk. Hasbelkader birileri ile karmaşık ilişkiler sayesinde, göstermelik demokrasi oyunları ile ama çoğu zaman tepeden inme oluşturulan, kamu yönetimi bilmeyen, devlet tecrübesi olmayan, çoğunun eğitimi bile eksik kadroları halk alternatif olarak görür mü? Hele bu durumu doğalmış gibi halka dayatmaya çalışmak komik değil mı? Özellikle bir partiden bahsetmiyorum fakat tüm muhalefet partilerinde hal böyle iken, parti içinde bu durumu düzeltme çabalarını hiçe sayıp çabalayanları da sistemin dışına itiyorsa bu işte bir kasıt aranmaz mı? Ne yani defalarca yıllarca aynı hataları milletin gözünün içine baka baka yapıp hala daha da aynı şekilde devam ettirme çabası başka ne için olabilir. Basit bir kişisel ihtirasla açıklanabilir mi yoksa trilyonun olsa millet zaruret içindeyken ne faydası olabilir.

Yeni bir muhalefet yöntemi şart. Siyaset bir duruştur hedefe ulaşana kadar her şeyin mubah olduğu bir yarış değildir. Aynı fikirde olan dar grupların konferans, seminer, yürüyüş, oturma eylemi veya basın açıklamaları yapma yönteminden herkes bıktı. Onun yerine daha kitlesel, daha organize hepsinden önemlisi liyakat sistemi ile kadrolarını yetiştiren, her an göreve geldiğinde işlerinin ehli, toplum tarafından itibar gören siyasetçiler ile yapılmalıdır. Bu kadrolar sadece iktidarın yaptıklarına itiraz ederek değil iktidarın yapmadıklarını da yapmalarını sağlamalıdır. Sonuçta memleketin refahı ve geleceği için yapılacaklar secimler beklenmeden biran önce yapılmalıdır. Böyle bir muhalefet Aynı zamanda halkın gözünde de vizyon sahibi olduğunu göstermez mi? Sızlanmaktan çok geleceğimizle ilgilenmek çocuklarımızın daha müreffeh bir memlekette yaşaması için uğraşmak gerekmez mi? Dostoyevski’nin güzel bir sözüyle bitireyim yazımı;

“İnsanları inciten hayal kırıklıkları değildir, yaşanması mümkünken yaşanamayan mutluluklardır.”