Çocukluğumda büyüklerimden sıkça duyduğum, kulağıma yerleşmiş bir dua vardır:

“Allah anasına, babasına, vatanına ve milletine hayırlı evlat etsin.”

Bu dua sadece bir temenni değil, aynı zamanda bir yaşam pusulasıydı. Yeni doğan her çocuk için yapılan bu dilek; sadece iyi bir birey olması değil, hırs ve heveslerine değil; ülkesine ve milletine hizmet etmeyi öncelemesi yönünde bir öğüttü.

Bu anlayışın özünde; ilim ve irfan sahibi olmak, hak ve adalet duygusuyla hareket etmek, makamı mevkisi ne olursa olsun kibirden uzak durmak ve en önemlisi de yetkiyi milletin emaneti bilmek vardı. Çünkü halktan aldığı sorumluluğu, halka hizmet olarak görmek; yöneticilik makamının namusudur.

Fakat ne acıdır ki günümüzde; makam, mevki, yetki ve unvan sahibi birçok kişinin, bu duasını aldıkları değerlerle değil, bencillik, kibir ve menfaat duygularıyla hareket ettiklerini üzülerek gözlemliyoruz. Görevini halk için değil, kendi çevresi ve çıkarı için kullanan bir yönetici profili; milletin moralini kırmakta, gençlerin umutlarını yok etmekte, aile yapısını zedelemektedir.

Bu hal, toplumsal çöküşün en önemli işaretidir:

Birlik bozulur, güven yok olur, adalet yıpranır.

Adaleti tesis edemeyen bir toplumda ne huzur kalır ne de kalkınma.

Buradan; etkili, yetkili, söz sahibi, unvan sahibi herkese bir çağrıda bulunmak istiyorum:

Görevinizin ağırlığını hissedin.

Yetkinizi halk için kullanın.

Adaletle hükmedin.

Nefsani arzularınızla değil, milletin hayrını gözeterek karar verin.

İsimlerinizin başına yazılan unvanları değil, arkanızdan söylenecek duaları önemseyin.

Unutmayınız ki; makam geçici, itibar kalıcıdır. Gerçek büyüklük; halkın gönlünde yer edinebilmek, vatan için fayda üretebilmektir.

Herkesin, özellikle de genç nesillerin örnek aldığı yöneticiler olarak; millete umut ve güven aşılamanız, sadece bugünün değil, geleceğin de sorumluluğudur.

Saygılarımla,

Mehmet Mahmut Yıldız

Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı