Aşık Veysel’in çok bilinen, bir şiiri vardır, türküsünü de dinleriz.:

“Dost dost diye nicesine sarıldım.

Benim sadık yarim kara topraktır.”

*

Veysel bu şiirinde toprağı işlemenin adımlarından da söz eder. Ancak son yıllarda şiirin son iki mısrası ile ilgilenir olduk:

“Gün olur Veysel’i bağrına basar,

Benim sadık yarim kara topraktır.”

Yani artık toprağı yalnız öldüğümüzde bizi bağrına basacak sadık bir dost olarak görüyoruz.

Hayır bin kere hayır. Toprak bizim yalnız mezarımız değildir. Yaratılıştan geldiğimiz yerdir. Kadim anamızdır. Bizi yaşarken bağrına basandır. Çıkarsız verendir. Bin bir çeşit ürünü cömertçe önümüze serendir.

*

Neden küstük sadık yârimize; vefalı anamıza o zaman? Kim küstürdü bizi? Nedenleri çok derinlerde, ama gerçek şu ki biz gafletten öte bu toprağa ihanet ettik yıllardır. Aziz Atatürk’ün milletin efendiliğine lâyık gördüğü köylüyü milletin sırtında yük olarak gördük. Tohumunu bozduk. Toprağını bozduk. Üreteni değil, üretmeyeni ödüllendirdik. Köylümüzü toprağına küstürdük.

*

Açlık en zalim yokluk. Karnımızı doyurmanın yolu da topraktan geçiyor. Bu memlekette ekilmemiş toprak kalmamalı. Tarım sektörü dünyanın en stratejik sektörü. Bu yüzden de desteklenmeli. Mazot, tohum, gübre, ilaç, teknoloji desteği sağlanmalı köylümüze. Üretim planlanmalı. Paketleme, depolama, pazarlama yöntemleri geliştirilmeli. Alım garantisi verilmeli. Üretebileceğimiz hiçbir ürün, hiçbir bahaneyle ithal edilmemeli.

Tarım onu bilen kişilere emanet edilmeli. Bizim veteriner hekim ve ziraat mühendisi köylülere ihtiyacımız var.

*

Toprak bizi son nefeste kucaklamadan önce biz onunla barışmalıyız. Zaman geçirmeden kucaklamalıyız. Tohumu toprakla buluşturmalıyız.

Bu bizim milli davamızdır. Kazanmaya mahkum olduğumuz bir savaştır.

*

Bu gerçeklerin ışığında, tarımdaki sorunların tez zamanda çözüldüğünü görmek umuduyla, Dünya Çiftçiler Günü’nü kutluyor, toprağımızı eken, biçen, üreten gerçek çiftçilerin önünde hürmet ve minnetle eğiliyorum.

MEHMET MAHMUT YILDIZ-ŞAHLANIŞ HAREKETİ GENEL BAŞKANI