Türkiye’de demokrasinin tarihsel seyrine bakıldığında, bazı tarihler yalnızca geçmişi değil, bugünü ve geleceği de sorgulamayı zorunlu kılar. 14 Mayıs, bu anlamda sıradan bir seçim günü değil; milli iradenin sandık yoluyla, kansız ve darbesiz biçimde tecelli ettiği bir demokrasi dönüm noktasıdır.
14 Mayıs 1950’de iktidarın el değiştirmesi, yalnızca Demokrat Parti’nin başarısı olarak okunamaz. Bu tarih; milletin zaferi, demokrasinin kazanımı ve hukukun üstünlüğü adına verilmiş uzun bir mücadelenin sonucudur. Bedeller ödenmiş, baskılar yaşanmış, sandık güvenliği için direnişler sergilenmiştir. Aslanköy’de kadınların sandığa sahip çıkması, bu mücadelenin en çarpıcı örneklerinden biridir.
O dönem muhalefetin kararlılığı kadar, dönemin iktidarı olan Cumhuriyet Halk Partisi’nin 1946’daki hataları tekrarlamaması; gizli oy–açık tasnif ilkesini kabul etmesi ve devlet aygıtının görece tarafsız davranması da demokrasiye giden yolu açmıştır. Devletin başındaki İsmet İnönü’nün itidalli tutumu, tarihin kayda geçirdiği bir gerçektir.
Ancak bugün gelinen noktada, geçmişte eleştirilen birçok uygulamanın farklı aktörler tarafından yeniden üretildiği görülmektedir. Başta Adalet ve Kalkınma Partisi olmak üzere, iktidar ve muhalefet cenahında sergilenen siyaset tarzı; demokrasi talebi ile demokrasi pratiği arasındaki derin çelişkiyi gözler önüne sermektedir.
Buradan açıkça ifade etmek isterim ki;
Demokrasiden şikâyet eden herkes, önce kendi siyasi tutumunu sorgulamak zorundadır.
Birlikten söz edip fedakârlık yapmayanların,
adaletten bahsedip hukuku araçsallaştıranların,
milli iradeyi dillendirip sandığı yalnızca kazandığında hatırlayanların,
bugün yaşananlardan yakınma hakkı sınırlıdır.
Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı olarak altını özellikle çiziyorum:
Demokrat Parti misyonunun yeniden güçlenmesi ve merkez sağda birlik sağlanması adına, hiçbir makam ve mevki beklentisi olmaksızın, Şahlanış Partisi feshedilmiş, siyasi tarihimizde nadir görülen bir fedakârlık örneği sergilenmiştir. Buna karşın, aynı misyondan söz eden diğer yapıların bugüne kadar somut ve samimi bir birlik iradesi ortaya koyamamış olması, kamuoyunun dikkatinden kaçmamaktadır.
Türkiye’nin yeni bir 14 Mayıs ruhuna ihtiyacı vardır.
Ancak bu; sloganlarla değil,
samimiyetle,
feragatle,
fedakârlıkla
ve ahlaklı siyasetle mümkündür.
Zaman hızla geçmektedir.
Demir tavında dövülür.
Merkez sağın tecrübeli isimleri sorumluluk almak, gençlere yol göstermek zorundadır.
Aksi halde, tarih bir kez daha şikâyet edenleri değil, bedel ödeyenleri yazacaktır.
Kamuoyuna saygıyla duyurulur.
Mehmet Mahmut Yıldız
Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı