Bazı sözler vardır; söylendiği anda değil, yıllar sonra gerçek anlamını bulur. Çünkü o sözler bir anlık öfkenin değil, yerleşik bir zihniyetin dışavurumudur.

Türk siyaset tarihinde sıkça aktarılan, merhum Süleyman Demirel’e atfedilen “İt bizim eve havlıyordu, yemek verdim karşı eve havladı” ifadesi de tam olarak böyledir.

Bu söz, yalnızca bir benzetme değildir.

Bu söz, siyasete nasıl bakıldığının açık bir özetidir.

Bu bakış açısına göre insan; düşünen, sorgulayan, itiraz eden bir özne değil, çıkarla yönlendirilebilen bir nesnedir. Bugün havlar, yarın susar; bugün buradadır, yarın karşı cephededir. Yeter ki önüne bir kap konulsun.

İşte asıl sorun tam da buradadır.

Çünkü bu anlayışta siyaset; ilke mücadelesi değil, besleme ve yön değiştirme sanatı olarak görülmektedir.

Oysa siyaset, ilkesizliğin meşrulaştırıldığı bir alan değildir. Dün savunduğunu bugün inkâr etmeyi, dün “yanlış” dediğine bugün sarılmayı “siyasi ustalık” olarak pazarlamak; aslında ahlaki bir iflasın süslenmiş hâlidir.

Ne yazık ki bu zihniyet, sadece geçmişte kalmış değildir. Bugün de farklı aktörlerle, farklı partilerle ama aynı reflekslerle yaşamaktadır. Güç neredeyse oraya yönelenler, rüzgâr nereye eserse orada saf tutanlar, bunu “gerçekçilik” diye adlandırmaktadır. Oysa bunun adı gerçekçilik değil, yörüngesizliğin itirafıdır.

İlke, insanı sabit tutar.

Menfaat ise savurur.

İlkesiz siyaset, kısa vadede kazandırıyor gibi görünür; uzun vadede ise toplumun siyasete olan güvenini çürütür. İnsanlar sandığa değil, hayal kırıklığına gider. Sözün değeri kalmaz, duruş anlamsızlaşır, siyaset itibarsızlaşır.

Bizim itirazımız bir şahsa ya da bir döneme değildir.

Bizim itirazımız, insanı küçülten bu siyaset anlayışınadır.

Türkiye’nin ihtiyacı;

İnsanı “yemekle yön değiştiren” bir varlık olarak görenler değil,

Bedel ödemeyi göze alarak doğru bildiğini savunanlardır.

Çünkü ilke yoksa siyaset yoktur.

Siyaset yoksa gelecek hiç yoktur.

Mehmet Mahmut Yıldız

Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı