Memleketimizde özellikle makam sahiplerinin ağzından düşmeyen bir söz vardır. “Gençler, çocuklar bizim yarınlarımızdır.” Bu söz elbette doğrudur da yarınlarımızı kuracak, kurtaracak gençlerimizin nasıl yetiştirildiği, yetiştirileceği konusu fazlaca sorgulanmaz. Eğitim elbette bir sistem gerektirir de sistem zarftır ve önemli olan zarfın içidir. Eğitimde iki unsur ön plana çıkar. Okul binaları ve öğretmenler. Okul binaları, genellikle bahçeden yeşilden uzak kibrit kutusu biçimli beton bloklardan ibaret olsa da son yıllarda sınıf mevcutları hayli azaltılmıştır. Bu önemli bir gelişmedir. Ancak okulların olmazsa olmazları olan laboratuvar ve kütüphane konusu derin bir yaradır.

Geleceğin mimarları, çocuklarımızın karakterlerine biçim verecek olan öğretmenlerimizin durumu okullardan kötüdür maalesef. Aynı görevi yapan üç tip öğretmen vardır ülkemizde. “Kadrolu, sözleşmeli, ücretli” öğretmen. Üstelik maaşları arasında uçurum var. Öğretmen yetiştiren kurumlar derseniz, asıl sorun oralarda. Öğretmenlik bir gönül mesleği, sevgi işi. Bu mesleği sevenlerin seçmesi gereken bir eğitim alanı. Oysa bizde başka fakülteleri kazanamayanların tercihi. Mezun olduktan sonra atanmak için yıllarca beklemek de işin cabası.

Şuna kesin olarak inanıyoruz ki gerçekte geleceğe ilişkin bir hedefimiz, çocuklarımıza gerçek anlamda sevgi ve saygımız varsa önce öğretmenlerimizin sorunlarını çözmeliyiz. Tek tip, kadrolu öğretmen sistemine geçmeliyiz. Öğretmenlerimizin maaş düzeyini yükseltmeli; ek gösterge sözünü acilen yerine getirmeliyiz. Öğretmen yetiştiren kurumları dünyadaki gelişmiş sistemlere göre yeniden düzenlemeliyiz.

Bunlar yönetici ve yönetme iddiası olanların görevi. Ancak öğretmenlerimizden bir ricam var.

Büyüklerin kusurunu çocuklarımız çekmesin. Siz her şeye rağmen onları sevin, onlara saygı gösterin. Yönetenler size hakkıyla değer vermeseler de siz çocuklara her şeyinizi verin.

*Öğretmenlik, çocuklara haksızlığa karşı koymayı, gerekirse kırılmayı göze alarak eğriyi düzeltmeyi öğretmek.

*Öğretmenlik, insanın içindeki haksızlığa karşı isyan ateşini hep yanık tutmak.

*Öğretmenlik, güç karşısında eğilen, rüzgara kapılan değil; dik duran fidanlar yetiştirmek.

*Öğretmenlik, öğrencinin kafasını yavan bilgilerle değil, buram buram insanla doldurmak.

Bu duygularla dolu olarak sınıfa giren ve devletin, bakanlığın değil de çocukların öğretmeni olduğunu bir an bile unutmayan, çocuk görünce içi titreyen tüm eğitim neferlerinin huzurunda saygıyla eğiliyorum

Kim olduğunu unutmayan, evlatlarımıza unutturmayan, gücün değil yalnız gerçeğin karşısında baş eğen, ülküsünü yitirmemiş; Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK’ÜN eline tutuşturduğu kutlu meşaleyi asla yere bırakmayan, cefakar öğretmenlerimizi en kalbi sevgi ve saygılarımla selamlıyorum.

MEHMET MAHMUT YILDIZ

ŞAHLANIŞ PARTİSİ YÜKSEK İSTİŞARE KURULU BAŞKANI