Oysa mübarek günler; sadece hatırlanmak için değil, hatırlatmak için vardır. Neyi mi?
Adaleti, merhameti, kul hakkını, doğruluğu, ahlakı ve sorumluluğu.

Bugün kandil mesajı atan bir toplumun, ertesi gün kul hakkını hiçe sayması; cuma günü “hayırlı cumalar” dileyip pazartesi günü haksızlığa sessiz kalması ciddi bir çelişkidir. İnanç, yalnızca dile getirildiğinde değil; hayata yansıdığında anlam kazanır.

Mübarek günlerin özü; affetmek kadar helalleşmeyi, dua etmek kadar doğru yaşamayı, ibadet kadar ahlaklı duruşu emreder. Ancak ne yazık ki bu günler, çoğu zaman iç muhasebeden çok vitrine, samimiyetten çok gösteriye, manadan çok şekle indirgenmektedir.

Bir kandilin bize sorması gereken şudur:
“Bugün kimi incittin, hangi haksızlığa göz yumdun, hangi yalanı sustun?”
Bir cuma, yalnızca tebrik edilmek için değil; hesap vermek için vardır.

Toplum olarak inancı; mesajlarla değil, davranışlarla yaşamadığımız sürece; mübarek günlerin bereketi de, manevî iklimi de eksik kalacaktır. Çünkü inanç, sadece kutsal günlerde değil; zor zamanlarda belli olur. Adaletli olunması gerektiğinde, güçlüye karşı durulması icap ettiğinde, mazlumun yanında saf tutulduğunda…

Bugün ihtiyacımız olan şey daha fazla mesaj değil;
daha fazla vicdan, daha fazla ahlak ve daha fazla samimiyettir.
Mübarek günleri gerçek anlamıyla idrak edebildiğimiz, söz ile fiilin örtüştüğü bir toplum dileğiyle…

Mehmet Mahmut Yıldız
Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı

Mehmet Mahmut Yıldız açıklamasında, kamuoyuna yansıyan operasyonların uzun süredir görmezden gelinen bir çöküşün sonucu olduğunu ifade ederek şu değerlendirmelerde bulundu:

“Son günlerde kamuoyuna yansıyan uyuşturucu operasyonları, sanal bahis ağları ve fuhuş soruşturmaları; ülkemizin yalnızca bir güvenlik sorunu ile değil, derin bir toplumsal çürüme ile karşı karşıya olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Yaşananlar artık münferit olaylar değil, yıllardır görmezden gelinen bir çöküşün sonucudur.”

Yıldız, devletin bu karanlık düzenin büyümesine nasıl izin verdiğinin sorgulanması gerektiğini belirterek şu soruları yöneltti:

“Devlet, bu karanlık düzenin bu noktaya gelmesinden gerçekten bihaber midir?

Yoksa herkesin gözünün önünde büyüyen bu tehlike bilinçli olarak mı ötelenmiştir?”

Uyuşturucunun sokaklarda rahatça dolaştığını, sanal bahis ağlarının neredeyse aleni şekilde faaliyet gösterdiğini, fuhuş çetelerinin ise kadınları ve genç kızları birer meta haline getirdiğini ifade eden Yıldız, bu tablonun ciddi bir önleyici irade ve denetim eksikliğini ortaya koyduğunu söyledi.

Yaşanan durumu çarpıcı bir benzetmeyle anlatan Yıldız, şu ifadeleri kullandı:

“Yaşanan tablo; yangın çıkma ihtimali çok yüksek olan bir binada hiçbir tedbir almadan yaşamaya, yangın başladıktan sonra ise panikle müdahale etmeye benzemektedir. Oysa sorumluluk, bina alevler içindeyken değil, kıvılcım ortaya çıktığında önlem almaktır.”

Bugün yapılan operasyonların gerekli olduğunu ancak asıl sorunun bu yapıların neden bu kadar büyüyene kadar engellenmediği olduğunu vurgulayan Yıldız, sonuçlarla değil sebeplerle mücadele edilmesi gerektiğini dile getirdi.

Uyuşturucu, sanal bahis ve fuhuşun yalnızca asayiş konusu olmadığını belirten Yıldız, bu sorunların işsizlik, gelir adaletsizliği, umutsuzluk ile sosyal ve ahlaki çözülmenin doğrudan sonucu olduğunu ifade etti.

Gençlerin neden kolay kazanç vaat eden bataklıklara sürüklendiğini, kadınların neden bu sömürü düzeninin içine itildiğini sorgulayan Yıldız, bunun temelinde alın terinin karşılığının verilmediği, adalet duygusunun zedelendiği ve insan onurunun korunmadığı bir düzenin bulunduğunu söyledi.

Fuhuş meselesinin özellikle altı çizilmesi gereken bir utanç tablosu olduğunu belirten Yıldız, bunun bireysel bir ahlaksızlık değil, yoksulluğun ve çaresizliğin organize suç yapıları tarafından istismar edilmesi olduğunu vurguladı. İnsan bedeninin ticaret konusu haline gelmesine seyirci kalınmasının, devletin sosyal sorumluluğunu yerine getiremediğinin açık göstergesi olduğunu ifade etti.

Sadece operasyon yapmanın, birkaç site kapatmanın ya da birkaç çeteyi dağıtmanın yeterli olmayacağını belirten Yıldız, gerçek mücadelenin adaletli bir ekonomik düzen, şeffaf ve kararlı bir yönetim anlayışı, gençlere umut veren politikalar ve insanı merkeze alan bir devlet aklı ile mümkün olacağını söyledi.

Açıklamasının sonunda yetkililere açık bir çağrıda bulunan Mehmet Mahmut Yıldız, şu ifadelerle sözlerini tamamladı:

“Bu tehlike ertelenemez.

Bu çürüme görmezden gelinemez.

Ve yarın ‘haberimiz yoktu’ denilemez.

Kamuoyuna saygıyla duyurulur.”

Mehmet Mahmut Yıldız

Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı

Yıldız açıklamasında, emekliye ve asgarî ücretliye yapılan zam oranlarının, ülkede yaşanan ekonomik gerçeklikle örtüşmediğini vurgulayarak, “Bu zamları yapanlara sormak istiyoruz: Bu ülkede yaşanan geçim sıkıntısından gerçekten bihaber misiniz?” ifadelerini kullandı.

Türkiye’de milyonlarca emeklinin temel ihtiyaçlarını karşılayamaz durumda olduğunu belirten Yıldız, asgarî ücretle çalışan yurttaşların ise ay sonunu getirebilmek için borçlanarak, eksik beslenerek ve sosyal hayattan koparak yaşam mücadelesi verdiğini dile getirdi. Açıklanan zam oranlarının hayat pahalılığı karşısında yetersiz kaldığını ifade eden Yıldız, bu rakamların halkın yaşadığı gerçekliği yansıtmadığını söyledi.

Gelir dağılımındaki adaletsizliğin her geçen gün daha da derinleştiğine dikkat çeken Yıldız, bir yanda her gün daha da fakirleşen geniş halk kesimleri varken, diğer yanda ekonomik krizden etkilenmeyen dar bir zümrenin bulunduğunu kaydetti. Bu tabloyu görmeyen, duymayan ve çözüm üretmeyen siyasi anlayışın kabul edilemez olduğunu ifade etti.

Yaşanan durumun yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda ahlâkî ve vicdanî bir sorumluluk meselesi olduğunu vurgulayan Yıldız, iktidarın halkın sofrasına yansımayan rakamlarla başarı hikâyeleri anlatmasını eleştirdi. Muhalefetin ise bu ağır tablo karşısında güçlü ve somut çözüm projelerini yeterince ortaya koyamamasını kaygıyla izlediklerini belirtti.

Toplumun artık polemik değil çözüm, vaat değil uygulanabilir politikalar beklediğini dile getiren Yıldız, geçim sıkıntısının istisnai bir durum olmaktan çıkıp yaygın bir toplumsal gerçeklik hâline geldiğini söyledi. Bu tablonun normalleştirilmesinin, görmezden gelinmesinin ya da kader gibi sunulmasının ne insani ne de vicdani olarak kabul edilemeyeceğini ifade etti.

Açıklamasının sonunda iktidar ve muhalefete çağrıda bulunan Mehmet Mahmut Yıldız, ülkenin gerçek gündemi olan geçim sıkıntısı ve gelir adaletsizliği konusunda somut, şeffaf ve uygulanabilir çözüm projelerinin kamuoyuyla paylaşılması gerektiğini vurguladı. Yıldız, “Bu ülkenin yurttaşları sadaka değil, insanca yaşam hakkı istemektedir. Bu haklı talep, görmezden gelindikçe toplumsal vicdanda daha güçlü bir karşılık bulacaktır” ifadeleriyle açıklamasını tamamladı.

Bugün aynı yıllarda çalışmış, aynı primleri ödemiş, aynı emeği vermiş emekliler arasında oluşan maaş uçurumları, sosyal devlet ilkesinin sorgulanmasına yol açmaktadır. Bir emekli temel gıda ihtiyaçlarını dahi karşılamakta zorlanırken, bir diğeri nispeten daha rahat bir yaşam sürebilmektedir. Bu tablo, ne adaletle ne de vicdanla açıklanabilir.

Asıl sorun ise yalnızca düşük zam oranları değildir. Asıl sorun, bu adaletsizliğin olağan, hatta kabullenilmesi gereken bir durum gibi sunulmasıdır. Toplumdan, özellikle de emeklilerden beklenen şey; artan hayat pahalılığına, yükselen kiralara, temel tüketim maddelerindeki fahiş fiyatlara rağmen “şükretmeleri”dir. Oysa adaletsizliğe şükür olmaz, olmamalıdır.

Gelir dağılımındaki uçurum, yalnızca ekonomik bir problem değildir; aynı zamanda toplumsal barışı ve sosyal güven duygusunu zedeleyen ciddi bir sorundur. Emekli, yıllarca bu ülkeye hizmet etmiş bir yurttaş olarak, yaşamının son döneminde yoksullukla mücadele etmek zorunda bırakılıyorsa, burada sistemsel bir sorun var demektir.

Sormak gerekir:

Bu kadar açık bir gelir adaletsizliği karşısında, her insanın bu durumu kabullenmesi mi beklenmektedir?

Yoksa sessiz kalanların, itiraz etmeyenlerin bu adaletsizliğin devamına ortak olduğu mu düşünülmektedir?

Unutulmamalıdır ki adalet, yalnızca mahkeme salonlarında aranmaz. Adalet; sofrada, pazarda, kirada ve emeklinin maaş bordrosunda da kendini göstermek zorundadır. Emeklilere yapılan zamlar, bütçe dengeleri gerekçe gösterilerek sınırlanırken; israf, ayrıcalık ve savurganlık görmezden geliniyorsa, burada adaletten söz etmek mümkün değildir.

Toplumun en kırılgan kesimlerinden biri olan emeklilerin yaşadığı bu durum, yalnızca onların sorunu değildir. Bu, yarın emekli olacak milyonların da kaderini belirleyecek bir meseledir. Dolayısıyla bu adaletsizliğe karşı ses yükseltmek, bir hak arayışı olduğu kadar, toplumsal bir sorumluluktur.

Gerçek bir sosyal devlet, emeklisine “idare et” demez; insanca yaşam koşullarını sağlar. Aksi hâlde, adaletsizliğin normalleştiği bir düzenin bedelini herkes, er ya da geç ödemek zorunda kalır.

Mehmet Mahmut Yıldız

Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı

Bir yıl daha bitiyor. 2025 gidiyor, 2026 geliyor. Aynı yatakta uyuyor, aynı sabaha uyanıyoruz. Gideni ayakta uğurluyor, geleni ayakta karşılıyoruz. Peki ne değişiyor? Takvimdeki bir rakamdan başka ne?

Asıl soru şudur: Biz değişmeden, neyin değişmesini bekliyoruz?

Yıllardır aynı şeyleri tüketiyor, aynı ekranlara bakıyor, aynı tartışmaların içinde debeleniyoruz. Siyaset sahnesinde isimler değişiyor gibi görünse de zihniyet yerinde sayıyor. Koltuğuna yapışmış aktörlere göre saf tutuyor, durduğumuz yere göre alkışlıyor ya da yuhalıyoruz. Hakikat, çoğu zaman işimize geldiği kadar değerli.

Daha da vahimi, inancı da sembollere hapsediyoruz. Asırlardır İslam’ın özüne ulaşmak yerine, onun etrafında dolaşmayı marifet sanan bir anlayış hâkim. Her yıl yılbaşı geldiğinde birdenbire dindarlık hatırlanıyor; Noel Baba bir “düşman” ilan ediliyor. Çünkü sembollerle kavga etmek kolaydır.

Taş atarsın, rahatlar; ama adalet üretmek zahmetlidir.

Noel Baba’ya öfke kusarken, onun ülkelerine sığınmacı olmaktan rahatsızlık duymayan bir çelişkiyle karşı karşıyayız. Faize kürsülerden lanet okurken, ekonomik tercihlerle onu daha da beslemekten hicap duymayan bir siyaset aklıyla yaşıyoruz. Uluslararası ihtilaflarda “yabancı” mahkemeleri yetkili kılıp, içeride bağımsız adaletten söz edebiliyoruz. İşte asıl problem tam da burada başlıyor: Söz ile fiil arasındaki uçurumda.

Üretmek zor iştir. Yeni söz söylemek, yeni bir yol açmak cesaret ister. Bunun yerine eleştirmek daha konforludur. Bir “öteki” icat eder, parmağımızı ona doğrulturuz. Parmağın gösterdiği yöne bakan kalabalıklar, yerde yatan yoksulu, açlığı, adaletsizliği görmez olur.

Belli oranlarda oy almak başarı sayılır; fakat insan kazanmak, vicdan inşa etmek gündem dışıdır.

Günler geçer, aylar devrilir, yıllar eskir… Değişmeyen tek şey, yerinde sayan alışkanlıklarımız olur. Sonra da “neden hiçbir şey değişmiyor” diye hayıflanırız.

Oysa gerçek değişim, insanın kendisiyle yüzleşmesiyle başlar. Takvimle değil, niyetle olur.

2026’ya girerken ihtiyacımız olan şey yeni sloganlar değil; yeni bir ahlaki duruştur.

Kin yerine sevgiyi, riyanın yerine dürüstlüğü; öfkenin yerine sükûneti koymadıkça…

Adam kayırmanın yerine liyakati, “ben bilirim” kibrinin yerine meşvereti getirmedikçe…

Yozlaşmayı normalleştirmekten vazgeçip asaleti yüceltmedikçe,

Yalanı değil hakikati savunmadıkça,

Hiçbir yıl gerçekten “yeni” olmayacaktır.

Bu vesileyle çağrımız açıktır:

Herkesi bakış açısını, davranışlarını ve siyasi tercihini yeniden gözden geçirmeye; yerinde saymak yerine koşmaya, hazırdan tüketmek yerine üretmeye; ötekileştirmek yerine sevgi ve saygı yolunda kol kola girmeye davet ediyoruz.

İnancı, kimliği, düşüncesi ne olursa olsun; bu topraklarda yaşayan herkesin ortak bir geleceği vardır. Bu gelecek, ancak adaletle, samimiyetle ve ortak akılla inşa edilebilir.

Bu duygu ve düşüncelerle;

Hıristiyan vatandaşlarımızın Noellerini,

Müslüman vatandaşlarımızın yeni yıllarını kutluyor;

Daha adil, daha dürüst, daha insanî yarınlar diliyoruz.

Mehmet Mahmut Yıldız

Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı

Mehmet Mahmut Yıldız

Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı

1. Giriş: Makam İçin Değil, Millet İçin Siyaset

Türkiye siyasetinde uzun yıllar görev alan her insanın çok iyi bildiği bir hakikat vardır: Bu yol, yalnızca makam hırsıyla, koltuk hesabıyla yahut kişisel ihtiraslarla yürünecek bir yol değildir. Siyaset; eğer hakkı verilirse, fedakârlığın, adanmışlığın ve millete duyulan sevginin en ağır bedelle sınandığı bir alan hâline gelir. Benim siyasete girişim de bu hakikatin içinden doğmuştur.

Kırk yılı aşkın bu yürüyüşte aldığım her kararın merkezinde milletimin iradesi, devletimin bekası ve insanımızın onuru yer aldı. Çünkü inandığım Şahlanış Fikriyatı, şahısların değil, milletin diriliş ülküsünün adıdır.

2. Şahlanış Hareketi ile İlk Buluşma: Değer Merkezli Bir Siyasi Arayış

1990’lı yılların çalkantılı ikliminde Sayın Murat Altun’un öncülüğünde şekillenen Şahlanış Hareketi ile yollarımız kesiştiğinde, Türkiye siyasetinin çok temel bir eksikliği bulunduğunu görmüştüm:

İnsan merkezli, dayanışmacı, toplumsal birliktelik üreten, köklerden beslenen ama geleceğe bakan bir siyasi model yoktu.

Sayın Altun’un davetiyle resmi çalışmalara dâhil oldum ve uzun yıllar teşkilat başkanlığı görevini yürüttüm. Ardından, Erdoğan’ın hem cumhurbaşkanlığı hem de parti genel başkanlığını aynı anda yürütmesine karşı duyulan rahatsızlık nedeniyle olağan genel kurulda aday gösterildim ve oybirliğiyle genel başkanlık görevini devraldım.

O günden sonra karış karış Anadolu’yu dolaştım. Gittiğim her şehirde, her toplantıda, her sohbette büyük bir kabul gördüm. İnsanlar, “Bu ülkenin unuttuğu değerleri yeniden hatırlatıyorsunuz” diyordu.

3. Dayanışmacı Toplumculuk: Türk Siyasetinin Kaybettiği Merkez

Şahlanış Fikriyatı’nın omurgasını oluşturan Dayanışmacı Toplumculuk, aslında Türk devlet geleneğinin 2200 yılı aşan derin hafızasının bugünkü yansımasıdır.

Bu fikir, yalnızca bir parti programı değildir;

Milletimizin ruhunu, kültürünü ve tarihten gelen devlet aklını taşıyan bir değerdir.

Bu anlayış üç temel ilke üzerine kuruludur:

3.1. Yerli ve Millî Tavizsiz Duruş

Dışarıdan dizayn edilen siyaset anlayışı değil, milletin içinden doğan siyaset.

3.2. Parçaya Değil Bütüne Talip Olmak

Türkiye’de siyaset dar çıkar gruplarının değil, milletin tamamının temsil alanıdır.

3.3. İnanç ve Değerlerin Siyasette Merkez Olması

İnançlarımıza saygı, toplumun mayasını oluşturan ahlâkî değerlerin korunması.

Bu ilkeler, Türkiye’nin bugün içinde bulunduğu siyasi dağınıklığın panzehridir.

4. Siyasi İstişareler ve Öngörülen Bugün: Duyulmayan Uyarılar

2010–2018 yılları arasında, Murat Altun öncülüğünde oluşturulan heyetle birlikte TBMM’de bulunan ve bulunmayan tüm siyasi partilerin genel başkanlarıyla, akademik ve entelektüel çevrelerle kapsamlı görüşmeler yaptık.

O gün dile getirdiğimiz uyarılar bugün birer acı gerçek hâline gelmiştir:

Devlet yönetiminde tek merkezli güç yoğunlaşmasının doğuracağı riskler,

Toplumda derinleşen kutuplaşmanın yıkıcı sonuçları,

Ekonomik bağımlılığın milli iradeyi zayıflatacağı,

Siyasi partilerin güç birliği yerine güç rekabetine yönelmesinin Türkiye’yi zayıflatacağı…

Ne yazık ki o gün egolar ağır bastı. Siyaset, millet için değil, koltuk için yapılmaya mahkûm edildi.

5. Şahlanış Partisi’nin Kuruluşu: Bir Fedakârlık Hareketi

2022 yılında yol arkadaşlarımla birlikte Şahlanış Partisi’ni resmen kurduğumuzda toplumda büyük bir heyecan doğdu. Çünkü yıllardır özlenen model yeniden inşa ediliyordu:

Finansmanımızı dayanışmacı toplumsal katkı üzerine kurduk.

Hiçbir güç odağına yaslanmadık.

Milletin iradesini merkeze aldık.

Bize destek veren herkes bir söz tekrar ediyordu: “Tam da beklediğimiz bir parti.”

Ancak siyasetin görünmeyen yüzünde rant, çıkar ve hesaplar vardı. Teşkilatlanmada zorluklar yaşandı, direnişlerle karşılaşıldı. Buna rağmen fikriyata olan inancım bir gün dahi sarsılmadı.

6. Fedakârlığın Yeni Boyutu: Birleşme ve Siyasi Sadeleşme Arayışı

Şubat 2025’te 2. Olağan Genel Kurul’da, partimizin genel başkanlığına Sayın Halil İbrahim Artvinli seçildi. Bu değişim benim için makamdan feragat değil; Türkiye’de siyasi sadeleşmenin önünü açmak için bilinçli bir fedakârlıktı.

Çünkü Türkiye’de 185 siyasi parti bulunuyor.

Bu tablo bir siyasi zenginlik değil, tam tersine bir siyasi kirlilik hâlidir.

Benim amacım, Şahlanış’ın yapmış olduğu fedakârlığın diğer partiler için bir örnek oluşturmasıydı.

Fakat bugün gördüğüm manzara ne yazık ki üzücüdür:

Diğer siyasi yapılar hâlâ dar hesapların, koltuk rekabetinin ve parçalanmışlık siyasetinin içindedir.

7. Eğer Yolumuzdan Sapılırsa…

Benim için ölçü nettir:

Şahlanış Partisi’nin temel ilkelerinden taviz verilemez.

Dayanışmacı toplumculuk zedelenirse,

Yerli ve milli duruş gölgelenirse,

Siyasi birlik için yapılan fedakârlık suistimal edilirse,

Fikrî omurga dağıtılırsa…

Ben, Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı olarak kamuoyuna açık bir manifesto yayımlamaktan asla geri durmam.

Bu bir tehdit değil;

Fikriyata sadakatin doğal sonucudur.

8. Bugünün Siyasi Tablosu: Dağınık Siyaset, Yorgun Toplum

Türkiye’nin bugün geldiği noktada:

Halk siyasetten umudunu kaybetmiş durumda,

Partiler arası iletişim dibe vurmuş durumda,

Siyasi ayrışma toplumsal kırılmayı derinleştiriyor,

Devlet yönetiminde liyakat erozyonu yaşanıyor,

Gençler siyasete güvenmiyor.

Tam da bu nedenle Şahlanış Fikriyatı, bugün her zamankinden daha büyük bir ihtiyaçtır.

9. Şahlanış Fikriyatı: Türkiye’nin Gelecek Siyaset Modeli

Şahlanış; ne bir grubun, ne bir ailenin, ne bir zümrenin hareketidir.

Bu fikir; kökü maziden, gövdesi yılmaz bir mücadeleden, dalları ise Türkiye’nin geleceğine uzanan bir siyasi diriliş projesidir.

Bu model:

İnsan onurunu merkeze alır,

Toplumsal dayanışmayı güçlendirir,

Devlet aklını yeniden inşa eder,

Siyaseti kirlerden arındırır,

Ülkenin geleceğini günlük çıkarlara mahkûm etmez.

10. Sonuç: Bu Davanın Işığı Asla Sönmeyecek

Bugün siyasetin entrikaları hevesimi kırmış olabilir.

Ama Şahlanış Hareketi’nin değerlerine olan inancım asla sarsılmamıştır.

Çünkü bu dava, milletimizin geleceği için umut ışığıdır.

Bu ışığı söndürmek mümkün değildir.

Şahlanış, bir parti olmaktan önce bir diriliş fikridir.

Bu fikir, günübirlik hesaplarla asla gölgelenemez.

Ve bu mücadele, benim için makamla değil, milletle anlam bulur.

Mehmet Mahmut Yıldız

Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı

Ne var ki bugün, siyasi partilerin programlarında kenevir ve haşhaşa dair neredeyse tek bir cümle bile yer almamaktadır. “Yerli ve milli” kavramlarını ağzından düşürmeyen siyasetin, bu iki milli değeri görmezden gelmesi dikkat çekicidir. Çünkü kenevir ve haşhaş; ekonomik bağımsızlık, teknolojik atılım ve stratejik üretim açısından Türkiye’nin elindeki en güçlü enstrümanlardan biridir.

Dünya kenevir üretiminde adeta yeni bir sanayi devrimi yaşarken, ABD, Kanada, Çin ve Almanya milyarlarca dolarlık yatırımlar yaparken, Türkiye’nin bu alandan uzak tutulması yalnızca uyuşturucuyla mücadele gerekçesiyle açıklanamaz. Birçok araştırma ve tarihî kayıt, 20. yüzyıl boyunca küresel şirketler ve lobilerin kenevirin yaygın üretimine sistematik şekilde baskı uyguladığını göstermektedir. Çünkü kenevir:

– Kağıt endüstrisinde dev şirketlere rakip olabilir.

– Petrokimya ürünlerinin yerini alabilecek çevreci kompozitler üretir.

– Tekstilde dayanıklılığı ve maliyetiyle büyük avantaj sağlar.

– Savunma sanayii için hafif ve dayanıklı malzemeler üretmeye imkân tanır.

– İlaç sektöründe milyarlarca dolarlık bir pazara karşı yerli alternatif oluşturur.

Yani kenevir ve haşhaş; küresel ekonomiyi elinde tutan dev yapılar için ciddi bir rekabet unsurudur. Bu nedenle Türkiye gibi üretim gücü yüksek ülkelerin geri durması, yıllardır uluslararası baskı mekanizmalarıyla sağlanmıştır.

Bugün ise soru nettir:

Madem yerliyiz, madem milliyiz; neden kendi ürünlerimizle ayağa kalkacak stratejik bir politika ortaya koymuyoruz?

Türkiye’nin buna ihtiyacı vardır:

Çünkü bu ülkede her yıl milyarlarca dolar döviz, petrokimya ürünlerine, ithal ilaçlara, tekstil hammaddelerine ve kompozit malzemelere harcanmaktadır. Oysa Anadolu toprakları, bu açığın büyük bölümünü kenevir ve haşhaşla kapatabilecek güçtedir.

Artık yapılması gerekenler gecikmeden hayata geçirilmelidir:

1. Endüstriyel kenevir, tarım politikalarında stratejik ürün ilan edilmelidir.

2. Haşhaşın tıbbi kullanım alanları genişletilerek Türkiye, küresel dayatmaların ötesinde kendi ilaç sanayisini kurmalıdır.

3. Çiftçilere alım garantisi, teşvik ve teknik destek sağlanmalıdır.

4. Üniversitelerde kenevir ve haşhaş temelli savunma, ilaç, kompozit ve tekstil Ar-Ge merkezleri kurulmalıdır.

5. Siyasi partiler, bu konuyu seçim şovlarından çıkarıp devlet aklıyla ele almak zorundadır.

Türkiye küresel baskılarla sınırlandırılamayacak kadar güçlü bir ülkedir. Gerçek milli duruş; dışarıdan dayatılan tarım ve üretim modellerini reddedip kendi stratejik kapasitesini ayağa kaldırmaktır. Kenevir ve haşhaş üretimi de bu iradenin en somut yollarından biridir.

Bugün konuşmamız gereken, sadece bir tarım politikası değil;

Türkiye’nin ekonomik bağımsızlığı, üretim gücü ve geleceğe yönelik stratejik vizyonudur.

Bu adımlar atılmadan, yerlilik ve millilik sadece bir slogan olarak kalmaya mahkûmdur.

Mehmet Mahmut Yıldız

Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı

Tarihin bize öğrettiği en temel gerçeklerden biridir bu. Misilleme, öfke ve intikam üzerine kurulu bir devlet aklı, kısa vadede güçlü görünse de uzun vadede hem kurumları hem de toplumun vicdanını çürüterek çöküşün kapısını aralar. Buna karşılık hoşgörü, adalet ve sağduyu üzerine kurulu bir anlayış ise milletleri derinlemesine birleştirir; yarınlara taşıyan en sağlam temeli oluşturur.

Bugün ülkemizde, özellikle siyaset kurumunda, hoşgörü zihniyetinin giderek zayıfladığını görmekteyiz. Oysa siyaset, milletin yükünü hafifleten bir mekanizma olmak zorundayken; giderek bir hesaplaşma arenasına dönüştürülüyor. Birbirini dinlemeyen, anlamak için çaba göstermeyen, her eleştiriyi düşmanlık, her tartışmayı savaş ilanı gibi gören bir üslup toplumsal barışımızı zedeliyor.

Bir ülke, farklı düşüncelerin birlikte yaşayabilme iradesiyle büyür. Millet olmanın sırrı da tam burada yatar: Aynı düşünmekte değil; farklılıkları birlikte taşıyabilme erdeminde…

Ne yazık ki bugün bürokrasi dilinden siyasete, sosyal medyadan yerel yönetime kadar birçok alanda “misilleme refleksi” sıradan bir alışkanlığa dönüşmüş durumdadır. Bir yanlışın karşısına daha büyük bir yanlışla çıkmak adalet değildir. Bir eleştiriye hakaretle karşılık vermek güç değildir. Bir ayrılığı daha derin ayrılıkla büyütmek yönetmek değildir.

Hoşgörü, zayıflığın değil bilakis en yüksek otoritenin göstergesidir.

Devlet adamlığı da siyasetin ustalığı da buradan başlar. Çünkü hoşgörü, yalnızca bir davranış biçimi değil; milletin ruhunu bir arada tutan stratejik bir unsurdur.

Bugün Türkiye; ekonomik zorluklarla, güvenlik tehditleriyle, göç baskısıyla, toplumsal gerilimlerle karşı karşıya iken, her zamankinden daha fazla birleştirici bir dile ihtiyaç duymaktadır. Zira toplumun sinir uçları gereğinden fazla yorulmuştur. Siyasetin dili ateşli oldukça millet soğumakta; siyaset nefret ürettikçe toplumda kardeşlik duygusu zayıflamaktadır.

Buradan açık bir çağrıda bulunmak isterim:

Siyasetin tüm aktörleri, sivil toplum kuruluşları, kamu makamları ve kanaat önderleri; misilleme dilini terk ederek hoşgörüye, müzakereye, adil ve sakin bir devlet aklına dönmelidir. Çünkü bir ülkeyi ayakta tutan şey; makamların gücü değil, toplumun birbirine duyduğu güven ve saygıdır.

Unutmayalım ki;

Misilleme zihniyeti devletleri yıkar.

Hoşgörü zihniyeti milletleri inşa eder.

Bizler bu milleti ayrıştırmak için değil; ortak geleceğini kurmak için varız.

Bu sorumluluk hem tarihi hem insani bir görevdir.

Mehmet Mahmut Yıldız

Siyasetçi, Şahlanış Partisi Kurucu Genel Başkanı